گذشت افسانه این عمر کوتاه
نشد کس از دل تنگ من آگاه
ترا همراه میدانستم افسوس

تو هم بودی رفیق نیمه راه

به دریای طوفانی زندگانی

شکسته چرا ذورق مهربانی

در این شهر سر تا به دامن خموشی

بیا مردم از رنج بی هم زبانی

«تورج نگهبان»

برای من که دیر زمانی است نظاره گر غروب غمگین هستم ، طلوع و سپیدی برایم بیگانه است . طلوع و سپیدی آنرا نمی شناسم و از آن تصویری در ذهن ندارم. چنانم که گویی غم با من متولد شده و میل آن دارد تا پای گور با من باشد .

احساس می کنم دیگر تا دیار نیستی راهی نمانده و پایان نزدیک است . گذران عمر در ایران، که سالیانی است عقربه های ساعتش در لحضه غروب و مرگ توقف کرده، بیش از آنکه احساس زندگی کردن را در وجود انسان تقویت کند ، ریشه های یک غده سرطانی بنام «مرگ» را در درون آدمی می پروراند . در این سالیانی که از عمر من می گذرد هیچگاه معنای واقعی واژه های زندگی ، شادی ، امید ، طلوع ، آرامش ، آسایش ، عدالت و … را حس نکردم گویی در فرهنگ لغات زندگی نه تنها من بلکه هیچ هم وطنی چنین واژه هایی پیدا نمی شود که بتوانم معنا و مفهوم آنرا درک کنم.

در این دیار هیچ کس سروده صبح را حفظ نیست و نغمه طرب انگیز بامدادی را هیچکس نشنیده است . حس دلمردگی و نیستی چنان جای جای سرزمین مادری ام را چون خاکستری سیاه پو شانیده است که حتی نسیم آزادی نیز شاید نتواند این خاکستر را از بین ببرد و طوفانی لازم است .

این چه طوفانی است که دوای درد است ؟! این چه طوفانی است که نه ویرانگر است و نه خانمانسوز ؟ پی جواب می گردم و با خود می گویم که این همان «نیسم رهایی» است ولی برای ما سوختگان حکم «طوفان» را دارد. وزش این طوفان سیمای این دیار را از این خاکستر سیاه پاک می کند و آسمان را از چنگال ابرهای دلمرده و تیره رهایی می بخشد و آنگاه تابش نور آن خورشید زیبا رو مرهمی خواهد بود بر دلهای ما و نور چشم همه منتظران «آزادی» خواهد بود و چنین است که «نور» بر «تاریکی» چیره خواهد شد .

ای روزگار !

نطفه سرنوشتم در کدام شب تار

و در کدامین دیار شومی بسته شده

که اینگونه آواره خرابات جهانم ؟

به من ساده دل

وعده فردوس برین و شراب ناب دادند

چه شد که اینچنین در رویای خرابات مغانم ؟

شباهنگام در هوس میکده

افسوس بر این روزگار مست خورم

من ماندم و این راز که

آخر ز چه رو عمری است در آه و فغانم؟

بر این گنبد سیه فام

نقش وصال یار و جلوه دیدارش کشم

ای کور دل !

آن نیز ز من گرفتی

آخر به کدامین گنه در این خماری بمانم ؟

ای روزگار !

افسوس ! افسوس !

عمرم همه بازیچه نیرنگ تو شد

درین لحضه آخر نیز

تیر و کمان تو گیرد نشانم

تهران – تیر ماه 1386 خورشیدی

شب چو در بستم و مست از مي نابش كردم
ماه اگر حلقه به در كوفت جوابش كردم
ديدي آن ترك خطا دشمن جان بود مرا

گر چه عمري به خطا دوست خطابش كردم

منزل مردم بيگانه چو شد خانه چشم

آنقدر گريه نمودم كه خرابش كردم
شرح داغ دل پروانه چو گفتم با شمع

آتشي در دلش افكندم و آبش كردم
غرق خون بود و نميمرد ز حسرت فرهاد
خواندم افسانه شيرين و به خوابش كردم

دل كه خونابه غم بود و جگر گوشه درد

بر سر آتش جور تو كبابش كردم
زندگي كردن من مردن تدريجي بود

آنچه جان كند تنم عمر حسابش كردم

«افسانه شیرین» یکی از شاهکارهای آهنگسازی «مهندس همایون خرم» است که کلام آن از «کریم فکور» است و زنده یاد «هایــده» به خوبی از پس اجرای آن برآمده است .

اي بي وفا راز دل بشنو

از خموشي من

اين سكوت مرا ناشنيده مگير

اي آشنا

چشم دل بگشا ، حال من بنگر

سوز و ساز دلم را نديده مگير

امشب كه تو در كنار مني

غمگسار مني

سايه ات سر من تا سپيده مگير

اي اشك من خيز و پرده مكش

پيش چشم ترم

وقت ديدن او راه ديده مگير

«افسانه شیرین» را می توانید از اینجا دانلود کنید و یا در همین وبلاگ بشنوید.

این نوشته را یکی از دوستانم برایم فرستاد در وبلاگم بگذارم….به دل من نشست اما خبر از دل شما ندارم .

برگها زودتر از موعد به زمین افتادند

تقصیر سنگ ها نبود

تشخیص بچه ها از سرباز مشکل بود

که گنجشکی  اشتباها شهید شد

شهرداری نامگذاری کرده کوچه های شهید داده را

و نام کوچه ما «گنجشک» است

امروز سالروز میلاد من است . 27 سال از عمرم گذشت و قدم در 28 سالگی گذاشتم . به همین راحتی . روز دوشنبه بانو پوران فرخـزاد در منزل خود به اتفاق دیگر دوستان جشنی کوچک و خودمانی برپا کردند . این دومین جشنی تولدی بود که در طول عمرم برپا شد . غیر از این تنها در یک سالگی ام بود که در منزل خودمان پدر و مادرم برایم کیک تولد خریدند که اتفاقا عکس آن در آلبوم دوران کودکی ام موجود است .

بهترین هدیه عمرم در همین امسال گرفتم . شیرین یاحقی دستمال گردنی که متعلق به پرویز یاحقی بود و هست را به من هدیه داد که از یک دنیا برایم با ارزش تر است . او به قدری با این کار خود من را شوکه و هیجان زده کرد که نمی دانستم چه کنم .

هر گاه به نام پرویز یاحقی می رسم غمگین می شوم و افسوس می خورم . هر از چند گاهی (معمولا هفته ای یک بار) با منزلش تماس می گیرم و صدایش را که بر روی پیغام گیر است می شنوم . حق پرویز یاحقی نبود که با او اینگونه کنند که همگان شنیدند و یارانش دیدند . برای هیچ یک از عاشقانش ،  یاحقی نمرده است و نخواهد مرد . او زنده و جاوید است و همچنان نوای سازش طنین انداز . کسانی دچار فنا شدند که باعث و بانی آن حادثه هولناک شدند .

با منزلش تماس بگیرید و احساستان را برای پرویز یاحقی بگویید و شک نکنید که خواهد شنید زیرا که او زنده است . 31 شهریور هم سالروز میلادش است و چیزی به این روز بزرگ نمانده . پس همین اکنون با منزلش تماس بگیرید . این هم شماره تلفن پرویز خان یاحقی : 22058903

در راستای لو رفتن پروژه «انقلاب مخملین» و افشای جزئیات آن توسط سربازان گمنام آقا امام زمان و ناکام ماندن مبارزین شریف و غیر شریف در سرنگونی اولین حکومت الله بر روی زمین در هوا ، بدینوسیله اعلام میدارم تنها راه نجات ما از این بند ، چیزی جز به راه انداختن انقلاب «گور خری» نیست . به دلایل امنیتی تا زمان پیروزی کامل از افشای جزئیات بیشتر معذوریم .

یک هفته بعد….

وزیر کشاورزی : به دلیل ورود آنفولانزای گور خری به ایران و آلوده شدن گور خرهای ایران ، دستور نابودی بیش از بیست هزار راس گور خر در شهرهای شمال غربی ایران و همچنین تهران صادر شده است .

وزیر بهداشت ، درمان و آموزش پرشکی : بر خلاف نظر دانشمندان غربی ، ویروس «اچ آی وی» از گور خر به انسان منتقل شده است نه میمون . دانشمندان غربی با این گونه نظریات سعی در تخریب چهره دکتر محمود احمدی نژاد ، رئیس جمهور محبوب کشورمان را دارند .

اداره راهنمائی و رانندگی تهران بزرگ : مردم حق تردد با «گور خر» در سطح شهر را ندارند .

یک مرجع تقلید : اگر کسی خواست با «گور خر» عشق بازی کند ، واجب است روز بعد سوار بر گور خر خود را به قاضی مرتضوی معرفی کرده تا شکنجه شود .

143 روز پس از درگذشت زنده یاد استاد پرویز یاحقی ، بانو مهستی به دیدار این خالق خود شتافت . دیداری که در وطن میسر نشد ولی آنها در یک سفر نا تمام با هم خواهند بود و خاطرات آن نغمه های شیرین و دلنواز را با هم تا ابد مرور خواهند کرد.

در روزهایی که مردم صدای مرضیه و دلکش برایشان تکراری شده بود ، پرویز یاحقی بانوی آوازی را به جامعه معرفی کرد که صدایش رنگ و بوی خاصی داشت . مهستی با گلهای شماره 420 که کلام آن از بیژن ترقی و آهنگش از پرویز یاحقی بود ره صد ساله را یک شبه پیمود و اینچنین شد که ترانه های مهستی یک به یک در ذهن مردم جای گرفت.

دست تقدیر چنین بود تا مهستی نیز چون خواهرش ، هایده روی در نقاب خاک سرد غربت بکشد و در حسرت دیدار دوباره وطن به همگان بدرود بگویدهر چند که مرگ برای یک هنرمند معنایی جز تولدی دیگر ندارد و اینان همیشه بیش از پیش زنده و جاوید هستند . این جمله تاریخی از پرویز یاحقی را نقل می کنم که در مراسم خاکسپاری حسن گلنراقی در مورد هنرمندان از دست رفته گفت : “زنان و مردان بی جانشین” . براستی که بانو مهستی بی جانشین بود ، هست و خواهد بود .

هنرمند مرگ ندارد و با این کلمه بیگانه است . مهستی نمرده بلکه تولدی دوباره یافته است . تنها چیزی که دوستداران و عاشقان عزیزانی مانند مهستی را آزار می دهد این است که اینان بی جانشین هستند . حتی اگر 200 سال دیگر بانوی آوازی بسان مهستی ظهور کند با آنکه من دیگر زنده نیستم ولی در گور خود راضی هستم .

قدر هنرمند را باید در زمان حیاتش دانست . قدر بانو مرضیه را بدانیم . قدر بانو الهه را بدانیم . قدر بانو عهدیه ، قدر بانو حمیــرا را بدانیم . بانوی آوازه خوانی که دیگر (به اعتقاد اکثر موسیقیدانان) صدایی به رسایی او ظهور نخواهد کرد . کمتر خواننده ای پیدا خواهد شد که صدای او مانند صدای حمیرا 6 اکتاو باشد .

پروانه امیر افشاری هنگامی که 16 سال بیش نداشت نزد زنده یاد استاد علی تجویدی می رود تا موسیقی بیاموزد . علی تجویدی متوجه استعداد ناب این دختر جوان می شود و به مدت 2 سال او را تحت آموزشهای خود قرار می دهد که حاصل آن بانوی آوازه خوانی می شود که زنده یاد تجویدی نام هنری حمیــرا (به معنای بانوی سپید) را برای او انتخاب می کند .

پدر حمیرا که از مالکان و زمینداران بزرگ در شرق ایران بود و صاحب و مالک 150 روستا بود ، از مخالفان سر سخت او در زمینه موسیقی و خوانندگی بود . پدر او نمی دانست که حمیرا نزد تجویدی برای فراگیری فنون آواز می رود زیرا حمیرا به خانواده اش اینگونه عنوان می کرد که برای تعلیم رانندگی به آموزشگاه می رود.

حمیرا در 18 سالگی با آهنگ “صبــرم عطا کن” از ساخته های استادش علی تجویدی معروف و مشهور شد . هنگام ضبط این آهنگ در رادیو ایران ، زنده یاد استاد بنان در آنجا حضور داشته است . پس از اتمام ضبط ترانه زنده یاد بنان می گوید : تا 100 سال دیگر صدایی مانند حمیرا ظهور نخواهد کرد.

هنگامی که ترانه “صبرم عطا کن” از رادیو ملی ایران پخش شد مورد استقبال وسیع مردم قرار گرفت . پدر حمیرا با شنیدن این ترانه از رادیو صدای دختر خود را می شناسد . یکی از کمپانی های آن زمان امتیاز این آهنگ را می خرد و این ترانه با تیراژ بالا در صحفحات 45 دور می شود . پدر حمیرا بدلیل مخالفتش با آواز خواندن دخترش تمام صفحات “صبرم عطا کن” موجود در فروشگاهها را خریداری میکند بطوری که کمیاب می شود و به همین دلیل در آن زمان (بیش از 40 سال پیش) قیمت این صفحه تا 25 تومان در بازار سیاه بفروش می رسید . دیگر از آن زمان پدر حمیرا با دخترش صحبت نکرد و او را مورد غضب خود قرار داد تا جایی که حمیــرا را از ارث محروم کرد.

این خلاصه ای از چگونگی ورود حمیــرا به عالم هنر و موسیقی بود . با دنیایی از عشق وارد دنیای موسیقی شد و با نغمه ها و ترانه های خود دنیایی از عشق را تقدیم مردم کرد . بهترین کارهای حمیــرا دز زمان زندگی مشترکش با زنده یاد پرویز یاحقی خلق شد . در بین ترانه هایی که بانو حمیرا در برنامه گلهای زنده یاد پیر نیا خواند ، به عقیده من گلهای شماره 460 و گلهای شماره 538 از ماندگار ترین و زیبا ترین کارهای حمیــرا هستند که هر دو از ساخته های زنده یاد پرویز یاحقی است .

نمی خواهم به راحتی از این موضوع بگذرم و نخواهم گذشت….از جریان مرگ مشکوک پرویز یاحقی سخن می گویم . تا نفس هست پیگیر این موضوع خواهم بود تا حقیقت آشکار شود . “روزنگار” به یاد و برای یکی از بهترین دوستانم خلق شد ولی چندی است که مطالب این وبلاگ به جریان مرگ مشکوک پرویز یاحقی اختصاص یافته و از روال طبیعی خود خارج شده است.

نوشتن چند مطلب در راستای افشا گری و بیان حقایق و بازگویی ماجرا از زبان شاهدان صحنه مرگ پرویز یاحقی کوچک ترین کاری بود و هست که می توانستم برای نازنینی چون پرویز یاحقی انجام دهم ولی برای اینکه این موضوع مهم در سطح وسیع تری دنبال شود و فقط منحصر به یک وبلاگ نشود پیگیری این ماجرا را به عاشقان پرویز یاحقی واگذار می کنم و خودم هم مانند گذشته از هیچ تلاشی فروگذار نخواهم بود. مواردی بسیاری است که هر کدام اگر مثل حلقه های یک زنجیر به هم متصل شوند می توانند این پازل را تکمیل کنند.

پیگیری این مسئله تنها با در جریان گذاشتن مقامات ارشد قضایی و تشکیل پرونده در این رابطه مثمر ثمر  خواهد بود . باز هم از تمامی دوستداران و نزدیکان استاد پرویز یاحقی و کسانی که اطلاعات ذیقیمتی در این مورد دارند خواهشمند است که آنرا به آدرس yahaghi.comittee@gmail.com ارسال کنند .

این به این منظور نیست که دیگر مطلبی در مورد این جریان نخواهم نوشت بلکه هدف این است که این مسئله در سطح بسیار وسیع تری دنبال شود تا شانس رسیدن به هدف و کشف حقایق افزایش یابد. امیدوارم دوستان و یاران این صحبت مرا نشان از پا پس کشیدن و عقب نشینی ندانند. همه باید دست در دست یکدیگر و با همت خود نگذاریم موضوع مرگ مشکوک پرویز یاحقی به بوته فراموشی سپرده شود و تلاشها باید تا مجازات عاملان این مرگ ادامه یابد.

در پایان از شما مخاطبان و دوستان عزیز می خواهم که نظر خود را در این باره بیان کنید و اگر نکته ای به ذهنتان می رسد برای ما بگویید . پیشاپیش از شما سپاسگذارم.